Het is inmiddels alweer een aantal dagen geleden dat hij me vertelde verliefd te zijn op iemand anders. Je hart breekt, je maag draait en je hoofd zegt: “Nee, dit is niet waar!” Tegelijkertijd vallen er een aantal puzzelstukjes op hun plek, zie je opeens het complete plaatje en besef je dat het wel degelijk waar is.

Er is veel waar je tegen kunt vechten. Er is veel waar je over kunt praten en waar je samen uit kunt komen. Maar ik kan niet op tegen de gedachten aan een ander. Ik kan niet met iemand samen zijn, als ik weet dat ik zijn liefde moet delen. “Denkt hij nu aan mij of aan haar?” De constante twijfel die het met zich mee zou brengen, zou me gek maken.

De jaren samen waren magisch. Ik weet nog niet hoe ik een toekomst zonder deze magie moet zien. En het doen pijn te weten dat het voor hem kennelijk minder magisch is geweest. Dat hij aan iemand anders dacht op de momenten dat we samen met ons tweeën waren. Wat was er echt? En wat was er schuldgevoel? Wat had ik anders kunnen doen zodat onze magie had kunnen blijven bestaan?

Je wordt elke dag weer wakker in de nachtmerrie, terwijl het eerst zo’n mooie droom leek te zijn. Je wilt eruit wakker worden en tegelijkertijd verlang je naar de duisternis achter je ogen omdat je zo moe bent. Je maag draait, accepteert geen eten en tegelijkertijd rommelt het om aandacht. Je ogen zijn vochtig en dof. Ze kijken nergens meer naar, alles is spontaan minder mooi geworden. Maar je drinkt een kop thee, haalt een paar keer diep adem en je gaat door. Je kunt niet anders!

Noem het gekte, noem het liefde, noem het masochisme, maar wetende dat dit de uitkomst zou zijn, zou ik het direct allemaal weer opnieuw doen… Mijn hart, hoofd en lichaam verlangen nog steeds naar hem. Maar ik kan het niet toestaan, want hij verlangt naar een ander.

Vanmorgen mocht ik weer op de weegschaal staan, iets wat tegenwoordig best een leuke bezigheid is. Met de nadruk op tegenwoordig want vorig jaar, eind juli, dacht ik op een ochtend ook weer eens op de weegschaal te gaan staan. Oh wat ben ik toen geschrokken! Ik woog 71 kilo! Hoe kon dat? Met het voornemen om flink af te vallen, woog ik begin november nog steeds meer dan 70 kilo… Tijd dus voor wat meer actie!

Met het heerlijk herfstzonnetje boven me ben ik simpelweg gaan wandelen. Een keer in de week een halfuurtje, gewoon over de geluidswal langs de snelweg. Soms twee keer in de week. Het voelde erg goed! Even een moment voor mezelf, in de “natuur”, verstand op nul en lopen maar. Na twee weken merkte ik al dat mijn broeken beter pastten.

In de winkel ben ik ook meer op gaan letten wat ik kocht. Pastasaus 1 en pastasaus 2? Welke heeft de minste verzadigde vetten, het minste zout? Staat er op een van twee een gezonde keuze-klavertje? Het huismerk is misschien goedkoper, maar ik was er al snel achter dat deze toch vaak minder gezond zijn. Is dat die 10 tot 30 cent waard?

Eigenlijk snap ik inmiddels niet meer waarom afvallen voorheen zo moeilijk is geweest. Ik heb maar kleine aanpassingen gedaan tijdens het boodschappen doen, ben er meer op gaan letten dat ik voldoende groente eet (wat ik ook nog eens erg lekker vind) en het bewegen is eigenlijk best fijn. Snoepen doe ik nog steeds, al zorg ik voor meer afwisseling in hetgeen dat ik snoep. Inmiddels weeg ik 64,5 kilo (8 kilo minder) en is het enkel nog een kwestie van op dit gewicht blijven.

Ik voel me goed in dit lijf. Mijn kleding past me weer, ik ben minder snel moe, voel me flexibel, gezond en krijg weer regelmatig complimenten. Ook ben ik trots op mezelf, dat ik met dit kleine beetje werk toch zo’n enorme vooruitgang heb geboekt!

Vandaag niet ter afwisseling een leuke foto, tekening of wat dan ook, maar een rant. Want zoals veel mannen aan hun vrouwen merken, hebben zij af en toe zo’n periode waarin ze extra snel op hun teentjes getrapt zijn, iets meer zeuren of sneller huilen. Zo’n periode waarin ze clichématig bedolven willen worden onder chocola en ze van je verwachten dat jij als man dat voor ze regelt omdat ze zielig zijn. Bij de ene vrouw is deze periode wat erger dan de andere vrouw. In mijn geval, kan het desastreuze vormen aannemen…

Ik noem ze mijn hormoonmonsters. Ze roepen gedachten in mijn hoofd, die ik normaalgesproken zou kunnen negeren, maar me op dat moment kunnen overtuigen dat het de waarheid is. Ze trekken aan me. Soms heel voorzichtig zodat ik het niet doorheb. De andere keer heel hard omdat ze willen dat ik in een keer in de diepe put val. De hormoonmonsters weten altijd precies wat ze moeten doen om me een slecht gevoel te geven. Ze fluisteren naar me: “Zie je nou wel? Ze moeten je niet! Waarom ben je hier? Ga toch weg! Verdwijn! Er is niemand die je zal missen.”

Meestal heb ik op tijd door dat de hormoonmonsters er weer zijn. Als dat zo is, kan ik de daaropvolgende dagen met mijn eigen hoofd in gevecht. Hoe hard ze me er ook van proberen te overtuigen dat ik gek ben, dat niemand me wilt en dat ik er niet mag zijn, ik probeer er niet aan toe te geven. Het is een innerlijk gevecht, iets wat me ook heel veel energie kost en waar geen tegengif voor is.

Als het wat minder desastreuze vormen aanneemt, is hier redelijk mee om te gaan. Dan trek ik gewoon een paar dagen mijn pyjama aan, kijk een paar goede huilfilms en vouw me op in het hoekje van de bank. Maar soms zijn ze te goed. Soms kunnen ze me helemaal paranoide maken totdat ze me ervan overtuigd hebben dat ik inderdaad maar gewoon het beste kan verdwijnen. Gelukkig hoor ik meestal nog ergens in de verte dat kleine stemmetje wat zegt: “pas op, het zijn de monsters, luister er niet naar!” Maar als ik die niet hoor, dan sla ik door en lijk ik alles om me heen te vernietigen. Of in ieder geval, is dat wat ze me zeggen dat ik doe…

Veel mensen snappen dit niet. Je moet je niet aanstellen, je haalt je dingen in je hoofd en verzin nog maar een aantal van die opmerkingen. Maar het is een gif. Een gif wat door je eigen lichaam wordt aangemaakt, wat steeds weer terugkomt. Als het eenmaal weg is, dan is er niets aan de hand, schaam je je vreselijk en kun je eindelijk weer de persoon zijn die je bent. Maar voordat het weg is, is de schade soms al toegebracht. Schade aan jezelf, schade aan diegene die je liefhebt of schade aan toevallige omstanders.

Ik weet niet zo goed waar ik naartoe wil met dit bericht, maar ik ben in gevecht. En het is deze keer, na veel rustige maanden, een vrij heftig gevecht. Ik denk dat ik met dit bericht aan andere vrouwen wil laten weten dat ze niet de enige zijn. Dat er meer zijn bij wie de hormoonmonsters soms onbarmhartig toeslaan. En aan anderen, dat ik er niet aan toe wil geven, maar dat ze soms zo hard duwen, trekken en tegen me schreeuwen dat ik hele stomme dingen doe. En dat ik me daar eigenlijk enorm voor schaam, maar op dat ene moment dat de hormoonmonsters de overhand krijgen weinig tegen kan doen. Daar hoef ik geen begrip voor en ik wil ook niet zielig zijn, maar ik hoop wel dat diegene die ermee te maken krijgen of hebben gekregen het besef hebben dat ik op zo’n moment verre van mezelf ben.